<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	xmlns:itunes="http://www.itunes.com/dtds/podcast-1.0.dtd">

<channel>
	<title>Joan Margarit</title>
	<atom:link href="http://joanmargarit.ovni.org/feed/podcast/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://joanmargarit.ovni.org</link>
	<description>Apresenta Casa da Misericordia em Portugal</description>
	<lastBuildDate>Fri, 21 May 2010 21:45:49 +0000</lastBuildDate>
	<generator>http://wordpress.org/?v=2.9.2</generator>
	<language>pt</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<itunes:subtitle>Apresenta Casa da Misericórdia em Portugal</itunes:subtitle>
	<itunes:author>OVNI</itunes:author>
	<itunes:category text="Arts">
		<itunes:category text="Literature" />
	</itunes:category>
	<itunes:category text="Government &amp; Organizations">
		<itunes:category text="Non-Profit" />
	</itunes:category>
	<itunes:explicit>no</itunes:explicit>
	<itunes:owner>
		<itunes:name>OVNI</itunes:name>
		<itunes:email>info@ovni.org</itunes:email>
	</itunes:owner>
			<item>
		<title>Margarit por Margarit</title>
		<link>http://joanmargarit.ovni.org/20091203/joan-margarit-em-lisboa-para-apresentar-casa-da-misericordia-2/</link>
		<comments>http://joanmargarit.ovni.org/20091203/joan-margarit-em-lisboa-para-apresentar-casa-da-misericordia-2/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 03 Dec 2009 11:49:58 +0000</pubDate>
		<dc:creator>ovni</dc:creator>
				<category><![CDATA[Obras]]></category>
		<category><![CDATA[Apresentação]]></category>
		<category><![CDATA[audio]]></category>
		<category><![CDATA[Càlcul d’estructures]]></category>
		<category><![CDATA[Casa da Misericórdia]]></category>
		<category><![CDATA[declamação]]></category>
		<category><![CDATA[Joan Margarit]]></category>
		<category><![CDATA[Tres Dones]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://joanmargarit.ovni.org/20091203/joan-margarit-em-lisboa-para-apresentar-casa-da-misericordia-2/</guid>
		<description><![CDATA[Áudio de Joan Margarit declamando o seu poema Tres Dones, do livro Càlcul d’estructures.
Tres dones 
Una fotografia que ens vam fer
tres anys després d’acabada la guerra.
És el jardí, de fet un pati descuidat
que hi havia darrere de la casa.
Cap dels qui hi som somriu.
La por impregna els vestits, tantes vegades
estripats i sargits, com les famílies.
Mirem [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p>Áudio de Joan Margarit declamando o seu poema <i>Tres Dones</i>, do livro <i>Càlcul d’estructures</i>.</p>

<blockquote><p><strong>Tres dones</strong> </p>
<p>Una fotografia que ens vam fer<br />
tres anys després d’acabada la guerra.<br />
És el jardí, de fet un pati descuidat<br />
que hi havia darrere de la casa.<br />
Cap dels qui hi som somriu.<br />
La por impregna els vestits, tantes vegades<br />
estripats i sargits, com les famílies.<br />
Mirem cap a la càmera: la mare<br />
amb el pentinat alt d’una pel•lícula<br />
de la França ocupada.<br />
L’àvia torça un mocador amb les mans<br />
per un dels fills, encara a la presó.<br />
Gairebé no recordo l’altra dona:<br />
seca de passar pena, la tieta<br />
va morir d’un atac passats uns mesos.<br />
Entre elles tres, en una bicicleta,<br />
als quatre anys, seriós, semblo un adult.<br />
Que poc en queda,<br />
guardat en el quartot de la memòria,<br />
que dóna al jardí sec d’una tardor<br />
amb fantasmes de roses: el jardí<br />
de la infantesa, el pati de la por.</p>
<p><strong>Três mulheres</strong></p>
<p>Esta é a fotografia que tirámos<br />
três anos depois de acabar a guerra.<br />
É o jardim, na realidade um quintal<br />
descuidado que havia atrás da casa.<br />
Dos que lá estamos, nenhum sorri.<br />
O medo impregna os vestidos, tantas vezes<br />
rasgados e cerzidos, como as famílias.<br />
Olhamos para a máquina: a minha mãe<br />
com o seu penteado alto de um filme<br />
daquela França ocupada.<br />
A avó retorce um lenço com as mãos<br />
por um dos filhos, ainda na prisão.<br />
Já quase não me lembro da outra mulher:<br />
seca de sofrer tanto, a tia<br />
morreu de um ataque passados uns meses.<br />
No meio das três, numa bicicleta,<br />
aos quatro anos, sério, pareço um adulto.<br />
Que pouco resta daquilo,<br />
guardado no cubículo da memória,<br />
que dá para o jardim seco de um Outono<br />
com fantasmas de rosas: jardim<br />
da infância, quintal do medo.</p>
<p>(Tradução para português de Rita Custódio e Àlex Tarradellas)</p></blockquote>
<h5>Mais poemas no <a href="http://joanmargarit.ovni.org/jm">sítio  de Joan Margarit</a>.</h5>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://joanmargarit.ovni.org/20091203/joan-margarit-em-lisboa-para-apresentar-casa-da-misericordia-2/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
<enclosure url="http://joanmargarit.ovni.org/" length="0" type="Array" />
<enclosure url="http://www.joanmargarit.com/SOpoemes/Tres%20-%20dones.mp3" length="1413164" type="audio/mpeg" />
	<itunes:summary>Áudio de Joan Margarit declamando o seu poema Tres Dones, do livro Càlcul d’estructures.

Tres dones 
Una fotografia que ens vam fer
tres anys després d’acabada la guerra.
És el jardí, de fet un pati descuidat
que hi havia darrere de la casa.
Cap dels qui hi som somriu.
La por impregna els vestits, tantes vegades
estripats i sargits, com les famílies.
Mirem cap a la càmera: la mare
amb el pentinat alt d’una pel•lícula
de la França ocupada.
L’àvia torça un mocador amb les mans
per un dels fills, encara a la presó.
Gairebé no recordo l’altra dona:
seca de passar pena, la tieta
va morir d’un atac passats uns mesos.
Entre elles tres, en una bicicleta,
als quatre anys, seriós, semblo un adult.
Que poc en queda,
guardat en el quartot de la memòria,
que dóna al jardí sec d’una tardor
amb fantasmes de roses: el jardí
de la infantesa, el pati de la por.
Três mulheres
Esta é a fotografia que tirámos
três anos depois de acabar a guerra.
É o jardim, na realidade um quintal
descuidado que havia atrás da casa.
Dos que lá estamos, nenhum sorri.
O medo impregna os vestidos, tantas vezes
rasgados e cerzidos, como as famílias.
Olhamos para a máquina: a minha mãe
com o seu penteado alto de um filme
daquela França ocupada.
A avó retorce um lenço com as mãos
por um dos filhos, ainda na prisão.
Já quase não me lembro da outra mulher:
seca de sofrer tanto, a tia
morreu de um ataque passados uns meses.
No meio das três, numa bicicleta,
aos quatro anos, sério, pareço um adulto.
Que pouco resta daquilo,
guardado no cubículo da memória,
que dá para o jardim seco de um Outono
com fantasmas de rosas: jardim
da infância, quintal do medo.
(Tradução para português de Rita Custódio e Àlex Tarradellas)
Mais poemas no sítio  de Joan Margarit.
</itunes:summary>
<itunes:subtitle>Áudio de Joan Margarit declamando o seu poema Tres Dones, do livro Càlcul d’estructures.
Tres dones 
Una fotografia que ens vam fer
tres anys després d’acabada la guerra.
És el jardí, de fet un pati descuidat
que hi havia darrere de la [...]</itunes:subtitle>
<itunes:keywords> Joan Margarit, poesia, Espana, Catalunya, tres dones</itunes:keywords>
	</item>
	</channel>
</rss>
